Andere Formen sich bekennen
Konjugation des deutschen Verbs BEKENNEN
starkes Verb
Indikativ
Präsens
ich bekennedu bekennst
er/sie/es bekennt
wir bekennen
ihr bekennt
sie/Sie bekennen
Präteritum
ich bekanntedu bekanntest
er/sie/es bekannte
wir bekannten
ihr bekanntet
sie/Sie bekannten
Perfekt
ich habe bekanntdu hast bekannt
er/sie/es hat bekannt
wir haben bekannt
ihr habt bekannt
sie/Sie haben bekannt
Plusquamperfekt
ich hatte bekanntdu hattest bekannt
er/sie/es hatte bekannt
wir hatten bekannt
ihr hattet bekannt
sie/Sie hatten bekannt
Futur kontinuierlich I
ich werde bekennendu wirst bekennen
er/sie/es wird bekennen
wir werden bekennen
ihr werdet bekennen
sie/Sie werden bekennen
Futur kontinuierlich II
ich werde bekannt habendu wirst bekannt haben
er/sie/es wird bekannt haben
wir werden bekannt haben
ihr werdet bekannt haben
sie/Sie werden bekannt haben
Konjunktiv I
Präsens
ich bekennedu bekennest
er/sie/es bekenne
wir bekennen
ihr bekennet
sie/Sie bekennen
Perfekt
ich habe bekanntdu habest bekannt
er/sie/es habe bekannt
wir haben bekannt
ihr habet bekannt
sie/Sie haben bekannt
Futur kontinuierlich I
ich werde bekennendu werdest bekennen
er/sie/es werde bekennen
wir werden bekennen
ihr werdet bekennen
sie/Sie werden bekennen
Futur kontinuierlich II
ich werde bekannt habendu werdest bekannt haben
er/sie/es werde bekannt haben
wir werden bekannt haben
ihr werdet bekannt haben
sie/Sie werden bekannt haben
Konjunktiv II
Präsens
ich bekenntedu bekenntest
er/sie/es bekennte
wir bekennten
ihr bekenntet
sie/Sie bekennten
Perfekt
ich hätte bekanntdu hättest bekannt
er/sie/es hätte bekannt
wir hätten bekannt
ihr hättet bekannt
sie/Sie hätten bekannt
Futur kontinuierlich I
ich würde bekennendu würdest bekennen
er/sie/es würde bekennen
wir würden bekennen
ihr würdet bekennen
sie/Sie würden bekennen
Futur kontinuierlich II
ich würde bekannt habendu würdest bekannt haben
er/sie/es würde bekannt haben
wir würden bekannt haben
ihr würdet bekannt haben
sie/Sie würden bekannt haben
Imperativ
Imperativ
bekenne!bekennen wir!
bekennt!
bekennen Sie!
Infinitiv
Infinitiv I
bekennenInfinitiv II
bekannt habenPartizip
Partizip I
bekennendPartizip II
bekanntRègle du verbe bekennen
Les verbes sur le modèle de kennen sont des verbes faibles irréguliers. Leur particularité est d'avoir un radical où le "e" se change en "a" au prétérit et participe II : ich kenne au présent et ich kannte au prétérit.